--

خانه بنکدار

اصفهان - اصفهان - خیابان چهار باغ پائین - کوی آقاجان بیک - شماره ۳۰ و ۳۲

امتیاز دهید
مناسب برای :
نوع : خانه قدمت / سال ساخت : دوره : قاجار شماره ثبت ملی : ۱۰۲۲۲ تاریخ ثبت ملی : ۱۳۸۲/۰۶/۲۳ امکان بازدید : دارد
 
 
اصفهان - اصفهان - خیابان چهار باغ پائین - کوی آقاجان بیک - شماره ۳۰ و ۳۲

دمای فعلی



°

احساس واقعی
Summary
خانه بنکدار منتسب به آقا سیدحسن بنکدارمی باشد ، او در سال ۱۲۲۸ قصد می‌کند خانه‌ای بزرگ و مناسب برای روضه امام حسین بخرد و روضه قدیمی خود در سرای گلشن را به این خانه منتقل کند.
ملک مذکور را به واسطه شخصی پیدا می‌کند. اما ملک در تملک یکی از متنفذان قاجار بوده و او هم به فروش رضایت نمی‌دهد. حتی به شخص سیدحسن بنکدار اهانت هم می‌کند. صاحب‌خانه شب هنگام بانویی نورانی را در خواب می‌بیند که بخاطر رفتارش با آقاسیدحسن او را سرزنش می‌کند: «تو فرزند ما را که برای برپایی مراسم جدش سیدالشهدا می‌خواست خانه‌ات را بخرد، در نهایت بی‌ادبی و تحقیر از اینجا بیرون کردی… وای بر تو» سراسیمه از خواب می‌پرد. همان نیمه شب آقاسیدحسن را پیدا کرده و خانه را به او می‌بخشد. با این شرط که «مرا ببخشی و قول بدهی تا وقتی ممکن است خودت و فرزندانت دست از دامن این خانواده برنداری و هر سال مراسم عزاداری جدت امام حسین را در دههٔ اول محرم همین‌جا برگزار کنی.»

آقاسیدحسن به عهدش وفا می‌کند. مراسم ده روزه سال‌های نخست، بعد از مدتی تا سوم امام حسین ادامه پیدا می‌کند. تا اینکه در پنجاه و ششمین سال برگزاری عزاداری، آقاسیدحسن در حال خواندن روضه ظهر عاشورا، روی منبر فوت می‌کند. پس از او سید مرتضی بنکدار، سید مهدی بنکدار و سید جواد بنکدار پرچم‌دار عزاداری امام حسین در خانهٔ بنکدار می‌شوند و چراغ آن خانه را روشن نگه می‌دارند. تا می‌رسیم به سید فرهاد بنکدار که از سال ۱۳۷۹ تا همین امسال، افتخار میزبانی این مجلس را برعهده داشته‌است.

درب این خانه تاریخی، از اذان صبح به روی عزاداران باز است. برای داخل رفتن باید بایستی توی صف. وقتی عده‌ای از خروجی آمدند بیرون و داخل کمی جا باز شد، به همان تعدادی که خارج شده‌اند، افراد جدید به صف می‌روند داخل. عده‌ای هم اصلاً قصد داخل آمدن نمی‌کنند. بی که در صف بایستند، در محوطهٔ خالی جلوی خانه، زیرانداز انداخته و دو زانو یا چهارزانو نشسته، دل به حرف‌های واعظ می‌دهند.

خانه قجری است. با دو اشکوب و چند درب ورودی. طبقه پائین دو تا پنج‌دری دارد. شاه نشینش نقاشی و گچکاری شده. از بیرونی که پا به اندرونی گذاشتی، می‌رسی به حیاط وسط. دورتادورش طاق‌های ضربی و اتاقک‌هایی که درب‌های چوبی پیرشان همه به یکدیگر راه دارند. روی شیشه‌های رنگی درها، گرد و خاک چند ساله نشسته. کف اتاقک‌های طبقهٔ بالا، ناهموار است. جاهایی زمین نشست کرده و جاهایی زمین باد کرده. همه چیز «قدمت» دارد. شیشه‌ها، درها، طاقچه‌ها، ستون‌ها و سرستون‌ها و خطوط موربشان، عکس‌ها و حتی لهجه‌ها. اینجا حتی لهجهٔ اصفهانی هم به شدت غلظت پیدا کرده. گویی هرچیزی به «اصل» خودش نزدیک‌تر شده‌است
نظرات کاربران ( بدون نظر)

ثبت نظر :
با ثبت نظرات خود دیگران را راهنمایی کنید